การแปลง ACD ความแข็งฝั่งและความแตกต่าง
แนวคิดเรื่องความแข็งฝั่ง
ความแข็งของสเคลอสโคปแบบชอร์ (ชอร์) ซึ่งเสนอครั้งแรกโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ อัลเบิร์ต เอฟ. ชอร์ โดยทั่วไปเรียกว่า HS และทำหน้าที่เป็นมาตรฐานในการวัดความแข็งของวัสดุ เครื่องทดสอบความแข็งฝั่งเหมาะสำหรับการหาค่าความแข็งฝั่งของโลหะทั้งที่เป็นเหล็กและไม่ใช่เหล็ก โดยค่าความแข็งแสดงถึงขอบเขตของการเสียรูปยืดหยุ่นที่เกิดจากโลหะ คำนี้ใช้บ่อยในอุตสาหกรรมยางและพลาสติก
วิธีการทดสอบ
เครื่องทดสอบความแข็งฝั่งถูกแทรกเข้าไปในวัสดุที่จะวัด ตัวชี้บนหน้าปัดเชื่อมต่อกับเข็มผ่านสปริง และเข็มถูกแทรกเข้าไปในพื้นผิวของวัตถุที่จะวัด และค่าที่แสดงบนหน้าปัดคือ ค่าความแข็ง
การจำแนกประเภทและขอบเขตการใช้งานเครื่องทดสอบความแข็ง
เครื่องทดสอบความแข็งรุ่นที่ใช้กันทั่วไป ได้แก่ ประเภท Shore A, C และ D แต่ละรุ่นมีการใช้งานเฉพาะ: ประเภท Shore A ใช้สำหรับทดสอบความแข็งของพลาสติกและวัสดุยางสังเคราะห์เป็นหลัก Shore Type C ได้รับการออกแบบมาเพื่อกำหนดความแข็งของวัสดุพรุนขนาดเล็กที่มีโฟมที่ทำจากยางและพลาสติกด้วยอัตราการบีบอัดมากกว่า 0.5 กก./ลูกบาศก์เมตร ที่ 50% แต่ยังสามารถนำไปใช้กับวัสดุแข็งอื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกัน ในขณะที่ประเภท Shore D เหมาะสำหรับการทดสอบความแข็งของยางแข็งทั่วไป เรซินแข็ง อะคริลิค แก้ว เทอร์โมพลาสติก แผ่นพิมพ์ เส้นใย และวัสดุที่มีความแข็งสูงอื่นๆ
ตารางเปรียบเทียบความแข็งฝั่ง A, C และ D
ควรคำนึงถึงลำดับ ACD เมื่ออ้างอิงถึงแผนภาพ
การแปลงความแข็งฝั่ง A และความแข็ง D
ตารางด้านบนระบุว่าวัสดุที่มีความแข็งฝั่งต่ำกว่า 90A วัดโดยใช้สเกล A ในขณะที่วัสดุที่มีความแข็งสูงกว่า 90A วัดโดยใช้ตาราง D ควรสังเกตว่าวิธีการวัดความแข็งฝั่ง A และ Shore D แตกต่างกัน ส่งผลให้มีเพียงความสัมพันธ์ในการแปลงโดยประมาณระหว่างสองสเกลเท่านั้น สูตรการแปลงมีดังนี้:
1) ง = ก – 50;
2) ก = 0.173D + 86.58
ดังที่สังเกตจากตารางข้างต้น การแปลงนี้เป็นเพียงการประมาณเท่านั้น ดังนั้นจึงแนะนำให้เลือกประเภทของเครื่องทดสอบความแข็งที่เหมาะสมตามข้อกำหนดการทดสอบจริง
